John Currin [Englisch] [Gebundene Ausgabe]

John Currins kunsthistorische bagage voert via Van Gogh en Velazquez verder terug naar schilders als Grünewald, Dürer, Baldung Grien, Botticelli en Cranach. Duidelijk is zijn verwantschap met begin 16de-eeuwse Italiaanse Manieristen als Paramagianno, die net als hijzelf ideale lichaamshoudingen of gezichtsuitdrukkingen elegant overdrijven. Maar Currin gaat nog verder. Hij parodieert en combineert vrouwelijke schoonheidsidealen van uiteenlopende eeuwen. Zo waren de kronkelende uitgerekte vrouwenlichamen met name populair in het Manierisme. En het was tijdens de Barok dat de Vlaming Rubens graag vlezige vrouwen met pronte buik- en bilpartijen schilderde. Naast die invloeden zie je bij Currin veel terug van de anekdotische, even perfecte als gelikt aandoende tijdschrift-illustraties van de Amerikaan Norman Rockwell, die actief was rond 1955. Wat Currin typisch `neo-nu' maakt, is zijn interesse voor cartoons en oude toneel-, reclame- of pornofoto's, die vaak het uitgangspunt vormen voor zijn portretten. Op die afbeeldingen kijken de mensen vaak net zo wezenloos als de personages als op zijn schilderijen.`Ik vind het grappig om zo'n gezichtsuitdrukking nog net geloofwaardig te houden,' zei Currin daarover.

Omdat zijn werk niet conceptueel maar juist weer wel `vrouwonvriendelijk-seksistisch' was, verketterden zowel de kunstkritiek als de cultureel-correcten Currins hyperrealisme.
Hoe hypocriet of kortzichtig is dat? Want intussen laten westerse vrouwen steeds vaker hun borsten vergroten - en mannen blijken daar maar weinig bezwaar tegen te hebben. Dus zo wezensvreemd is Currins werk dus toch ook weer niet. En inderdaad, de gegoede burgerklasse, met wie hij in zijn schilderijen zo graag de spot drijft, viel dan ook als een blok voor zijn werk. Gemiddeld doet een Currin-doek zo'n 200.000 euro. Dat is te duur om het in Nederland zelfs alleen maar te kunnen exposeren. Om Currins werk in het echt te zien moeten we dus naar New York, Tokio of Londen.
De kunstkritiek draaide na verloop van tijd enigszins bij. Want Currin bedient zich weliswaar van voorspelbare trucjes, maar die dwingen door hun technische vakmanschap wel groot respect af. En het op neo-achtige wijze combineren van cultuurhistorische ideaalbeelden levert bizarre portretten op, die het niveau van schuine moppen verre overtreffen.
Als Currin zich inhoudt zie je zijn meesterhand nog beter. Bij een teer houtskool portret van Rachel tonen zowel zijn krullerige `handschrift' als de witte `ophogingen' hem als neo-evenknie van Rubens of de 18de-eeuwse Boucher en Fragonard. Deze twee Franse kunstenaars maakten in hun tijd trouwens ook schalkse genrestukken, werken waar we nu mild om glimlachen.
Currin intussen wil nog brutaler worden. `Juist omdat ik nu niet langer over zulke vrouwen hoef te fantaseren, kan ik mij permitteren ze nog seksistischer af te beelden.'

John Currin's work occupies a very odd space. I love it all.

"Exhibition catalogue of John Currin's exhibition at the ICA, London. John was art director of This Is Hardcore album and the Help The Aged video, for which copies of many of these works were specially made. "The Never Ending Story" was used on the cover of the Help The Aged single."

That was how the Pulp People website described this book. I own it and I can say that it is very interesting. All that arty stuff, you know. I could write pages but I don't want to bore you. Anyway, if like me you like art I would recommend it to you, and if you like Pulp and art I would definately recommend it to you. Right, that's yer lot.